Financieel dagblad april 2003

PvdA wil vooral bouwen in de steden

De architect Leo Oudewater noemt het een zegen voor de Volkshuisvesting dat de PvdA niet in de regering komt. Dit omdat de PvdA zou aansturen op grootschalige sloop van op zichzelf nog goed bewoonbare huurwoningen in grote steden, terwijl vele mensen jaren op een huurwoning wachten.

Oudewater doet geen recht aan de inzet van de PvdA. Want de PvdA wilde in de formatie op het gebied van wonen twee dingen. Allereerst een frontale aanval op de woningnood. Bouwen, bouwen, bouwen. Voor jong en oud. Voor alleenstaanden en gezinnen. Voor koper en huurder. Voor steeds minder mensen komt de droom van een eigen huis uit. Koopwoningen zijn voor hen simpelweg te duur. En voor betaalbare huurwoningen bestaan grote wachtlijsten. Deze problemen zijn alleen op te lossen als er flink wordt gebouwd. Om die woningen betaalbaar te houden, heeft de PvdA in de formatie voorgesteld om het (maatschappelijk) kapitaal van rijke corporaties in te zetten. Zo kunnen er jaarlijks 10.000 á 15.000 extra goedkopere woningen komen voor starters, studenten en senioren.

Daarnaast stond de PvdA in de formatie voor een ongedeelde stad. We leggen ons niet neer bij het feit dat er buurten zijn waar je alleen maar woont, omdat je geen andere keuze hebt. Teveel buurten zijn de laatste jaren langzaam maar zeker afgegleden. Het zijn de buurten waar mensen met werk en een gemiddeld inkomen zijn vertrokken.
We hebben het dan over sommige vooroorlogse arbeidersbuurten. Maar nog vaker zijn het de buurten die direct na de oorlog uit de grond zijn gestampt. De door Oudewater bejubelde wijken met grote flats, portiekwoningen en kleine huurwoningen. Als het even kan, vertrekken de bewoners daar. In Rotterdamse wijken als Pendrecht en de Tarwewijk vertrok ieder jaar één op de vijf inwoners. In het Nijmeegse Malvert was dit in sommige straten zelfs ruim 30 procent. Waar het gehuurde verhuisbusje het dagelijkse leven domineert, neemt de anonimiteit snel toe. De verhuiscijfers nemen nu af. Niet omdat iedereen er nu ineens zo graag blijft wonen. Maar omdat door de krapte op de woningmarkt er voor hen geen enkel alternatief is.

De opgave voor de komende jaren is het binden van bewoners aan buurten. Door die buurten aantrekkelijk te maken. En daarom verzetten we ons tegen de bezuinigingen op de stedelijke vernieuwing. Met dat geld worden buurten aangepakt. Niet door alleen grootschalig te slopen. Maar wel om de kwaliteit van woning en woonomgeving te verbeteren.

Alleen door kwaliteit te bieden, kunnen we bewoners binden. Bovendien hebben ook mensen die het minder breed hebben recht op goede woningen. Daarvoor zijn verschillende recepten. Zoals grootschalige renovatie. Waardoor woningen van 50 jaren geleden weer voldoen aan de eisen van vandaag de dag. Of herprofilering, waarmee woningen die vroeger geschikt waren voor gezinnen, nu geschikt worden voor alleenstaanden. En soms ook door sloop en nieuwbouw.

Op lokaal niveau zijn gemeentebesturen samen met bewoners en corporaties prima in staat om een juiste balans te vinden tussen renovatie, herprofilering en nieuwbouw. Een balans waar als het proces goed wordt aangepakt, vaak ook betrokken bewoners mee kunnen instemmen. Want ook zij zien het belangen van het versterken van buurten. En ook bewoners zien soms dat sloop en (betaalbare) nieuwbouw wenselijk is. Sterker in het Nijmeegse Willemskwartier reageerden sommige bewoners boos toen bleek dat de corporatie hun versleten woning niet sloopte.

Het idee van Oudewater dat het budget voor de stadsvernieuwing (ISV) vooral wordt ingezet om de sloop van woningen te kunnen betalen, berust op een misverstand of onwetendheid. Gemeenten gebruiken het vooral om de openbare ruimte in deze wijken op te knappen, bijvoorbeeld om het door Oudewater terecht bejubelde groen te verbeteren. Of ze gebruiken het ISV-geld om de onrendabele top van een sanering van een oud bedrijfsterrein te financieren of om overlast veroorzakende bedrijven uit wijken te verplaatsen. Waardoor het financieel mogelijk is om op deze mooie plekken stad ook woningen te bouwen voor mensen met lagere inkomens. En voorzieningen (scholen, zorgcentra, opknappen van winkelcentra) in naoorlogse wijken mogelijk te maken. Voorzieningen die onmisbaar zijn voor de sociale samenhang in een wijk. En onmisbaar om mensen aan de buurt te binden. Zonder stadsvernieuwingsgeld zouden dit soort investeringen alleen maar betaald kunnen worden door meer duurdere koopwoningen te bouwen. Ongewenst maar in deze tijden ook onmogelijk.

De architect Oudewater lijkt zich alleen druk te maken om de ruimtelijke structuur van naoorlogse wijken. Als hij zich ook zou richten op de mensen die er wonen zou hij waarschijnlijk de komst van een CDA/VVD regering niet als een zege maar als een ramp voor de oude wijken beschouwen. Want dat kabinet lijkt alleen maar te willen bezuinigen op stadsvernieuwing en huursubsidie. Daarmee zijn de wijken niet geholpen. Laat staan de mensen.

De PvdA wil de probleemwijken echt de helpende hand toesteken. Om ons ideaal van de ongedeelde stad dichterbij te brengen. Daarom willen wij verbetering van de woningsituatie, aanpak van de onveiligheid, werk maken van integratie en verder gaan met stadsvernieuwing. Dat voelen we ons verplicht aan de kiezers die ons 15 mei massaal de rug hebben toegekeerd en op 22 januari weer hun ons vertrouwen hebben gegeven. En dat was en zal de inzet zijn van een kabinet met de PvdA.

Staf Depla Lid Tweede Kamer PvdA
Paul Depla PvdA Wethouder in Nijmegen

Vorige pagina